Om een beetje kennis te maken met Mortimafia, hebben we een interview kunnen regelen. Hoe we dit geregeld hebben mogen wij helaas niet zeggen. We mogen dit niet vertellen omdat de identiteit van Mortimafia geheim moet blijven. Dit in verband met veiligheidsmaatregelen.

We hadden bij Mortimafia thuis afgesproken. Een verlaten huis, ergens in Nederland. Er was geen bel te bekennen, dus moesten we een steentje tegen het raam aangooien. De deur ging open, en iemand met een licht blauwe masker kwam tevoorschijn. We kregen een hand, en werden naar binnen getrokken. We mochten onze schoenen aanhouden en liepen de huiskamer in. Een donkere kamer, omdat alle gordijnen dicht waren. Aan de muur hingen veel schilderijen en foto’s. We gingen zitten, op een lichtblauwe leren banken en kregen thee aangeboden. Heel gastvrij. We mochten alles vragen, dat was geen enkel probleem.

Waarom heet je eigenlijk Mortimafia, heb je dat zelf verzonnen?

‘Ik was aan het twijfelen tussen Annelies en Mortimafia. Keuze lijkt me duidelijk.’’

Opeens was je op twitter te vinden, en begonnen mensen jou te volgen. Hoe kwam je op het idee om twitter aan te maken?

‘’Dit is een gevoelige vraag eerlijk gezegd. Maar goed. Lang geleden toen ik 1.5 jaar was gebeurde er iets. Iets wat me totaal veranderde.

We hadden een kast in de woonkamer staan, deze kast had 4 lades. De meest linkse lade was de rommeltjesla. Op de een of andere manier lukte het mij om op de kast te komen. Ik zag dat de la open stond, hier lag zoveel troep in dat die eigenlijk ook niet dicht kon. Maar goed, ik zag dus dat die open stond. En ik weet niet wat het was maar iets trok me er naar toe, figuurlijk dan. Voor ik het wist lag ik in de la. Gelijk schoof iets hem dicht. Dom dat ik was ging ik steeds verder en dieper in de troep. Na een tijdje was ik helemaal kapot, mijn kleine spieren konden het niet meer aan. Ik viel in slaap. De rest kan ik me niet meer herinneren, het is een verloren pagina uit het boek van mijn leven.

Het laatste wat ik me kan herinneren is dat ik afscheid nam van een punaise en een stukje gedroogd fruit. Ik voelde een familieverband. Tot de dag van vandaag denk ik aan mijn opvoeders, want dat is het enige wat ik kan concluderen.

Maar om je vraag te beantwoorden: ik kreeg bij het afscheid nemen iets in mijn oor gefluisterd “Tranen zijn zout, zweet is bitter, zet iedere dag iets geks op Twitter”. En ik wil het hierbij houden als het kan..’’

Op twitter ben je anoniem, en niemand kent jou. Hoe zit dat in real life?

‘’In de morgen ben ik zoals iedereen, ik ga met de draak naar school en poets mijn tanden met kerosine. Mijn vrienden weten niet wie ik ben. Maar in de avond loop ik in mijn felblauwe pak over straat en roep “WAT” naar voorbijgangers. Promotie heet dat.’’

Ook zijn er paparazzi foto’s opgedoken van jou. Waarom kan jij dat niet zijn?

‘’Op alle foto’s zie je dat “ik” kleren aan heb. Maar zoals je zelf op dit moment ziet ben ik naakt.’’

Wat doe je dagelijks, zit je op school?

‘’Ik zat een tijdje op school, maar toen moest ik van de directie onmiddellijk van het gebouw af komen. Nu hangen er camera’s dus daar kan ik niet meer komen. Nu zit ik de hele dag een beetje met mijn oorlel te spelen.’’

Veel mensen vroegen zich af hoe jij aan je geld komt. Jij moet ook huur betalen en eten kopen. Kan je daar iets over vertellen?

‘’Ja.’’

Het is misschien een brutale vraag, maar hoe kom jij aan je grappen?

‘’Als ik iets grappig denk te hebben schrijf ik het op een blaadje, vouw het dicht en leg het op de tafel. Vervolgens ga ik naar de buren met de vraag of ze een leuk grapje willen horen. Nadat ze de deur dicht hebben gegooid en ik in hun brievenbus heb gepist loop ik terug naar huis. Daar pak ik twee papayas en sla ze boven het blaadje tegen elkaar aan. Dan schrijf ik iets anders dan wat op het blaadje stond, wat dat was sowieso niet grappig. ’’

Nadat Mortimafia antwoord had gegeven op mijn laatste vraag, klapte hij dicht en zei hij niks meer. Het enige wat hij deed was zonder emotie voor zich uit staren. Hij begon gekke geluiden en handgebaren te maken. Handgebaren in de trant van ‘’ga weg, eruit!’’. Dus wij stonden geschrokken op, pakten onze spullen en liepen richting de voordeur. Mortimafia haalde ons in, en ging voor ons staan. Hij pakte onze camera af en smeet het op de grond, keek ernaar en begon te lachen. Hij deed de deur voor ons open, gaf Arthur (mijn notulist) een klap op zijn achterhoofd en rende terug richting de huiskamer. Ik had nog nooit zulke geluiden uit iemands mond horen komen, heel bizar. Een mengeling van vogel en dolfijn geluiden.

Paar dagen later kreeg ik een smsje van Mortimafia:

‘’Ik ben schoenzool kwijt hebnen jull die mss meegnomen ik iwl hem terug aub en ik deed niet raar jij bent zelf raar’’.

———————————————————-

Wat Mortimafia van deze interview vond? Lees dan verder op zijn blog: vorw.nl

Eindelijk buiten aangekomen liep ik richting de flat van mijn vrienden. Die stond pal voor me, aan mijn rechterkant om precies te zijn. Mijn flat, en die van mijn vrienden vormden als het ware een hoek van 90 graden, een omgekeerde L. Een weg waar automobilisten 30 km/u mogen rijden liep langs onze woningen. ‘s zomers deden we eitje kakken tegen de enorme muur van de flat, of speelden we tennis in de vorm van squash. De stoere jongens deden altijd een wedstrijd wie een tennisbal de zes etage tellende flat op kon gooien. Ik liep dus naar de portiek en belde aan bij nummer 243. ”Wie is daar?” Farshad, antwoordde ik. Met een elektrisch geluidje ging de deur open en ik liep richting de liften; twee liften om precies te zijn. Één snelle lift, waar ongeveer 7 mensen in pasten en een langzame lift van 1 x 1 meter. In de langzame lift deden sommige mensen hun behoefte, dus die lift nam ik nooit. Soms nam ik de trap omdat ik niet kon wachten om bij de tweede etage aan te komen, we gingen namelijk buiten spelen. Weer drukte ik op de bel, omdat de deur van de galerij vergrendeld was.. tegen inbrekers en zo, je kent het wel. Ik liep zoals gewoonlijk hun galerij op, en belde aan. Dit keer deed Murtaza open. Murtaza is het broertje van Mustafa. Twee broers. Mustafa was 12 jaar, en Murtaza 8 jaar. Vaak haalde ik hun op, maar soms zagen we elkaar op het veldje, vlakbij ons huis. Mijn broertje, die ook 8 jaar was liep standaard buiten met zijn bal.

”Eey, wat gaan we doen?” Kom gaan we balletje trap doen. ”Oké, ik ga Mustafa even roepen”. Mustafa die vaak aan het gamen was op zijn omgebouwde Playstation en heel veel spellen had. Altijd was het een feest als mijn ouders bij hun thee gingen drinken, dan ging ik mee om ‘Driver’ of ‘Tomb raider’ te spelen. Dus Mustafa kwam zijn schoenen aan doen, en we gingen met z’n drieën naar buiten. Ik vroeg nog hoe ver Mustafa met ‘Driver’ was, en vertelde mij dat hij het bijna uitgespeeld had, en wachtte op ‘Tekken 3′, een vechtspelletje.

Eenmaal buiten zagen we mijn broertje lopen. In zijn Ajax shirt, Nike sneakers en met zijn Nike bal die hij overal mee naartoe nam. ”Eey Faryar, kom gaan we naar het veldje.. Haal Jetto even op”. Dus Jetto werd opgehaald, een 15 jarige Kosovaarse jongen die sinds kort in onze flat was komen wonen met zijn gezin. Hij woonde hiervoor in Harderwijk, en daarvoor nog in Kosovo. Gevlucht voor de oorlog. Hij kwam naar buiten, en we gingen met z’n vijven naar het veldje die ongeveer 300 meter verderop lag. Bij dat veldje stond ook ‘onze boom’. De ‘Tornado boom’ noemde wij het. Mustafa, Ik, Murtaza en mijn broertje waren lid van het Tornado-team. Een team die super gevaarlijke stunts uithaalde. Met skeelers over stoepranden heen springen, met skateboards van heuvels af rijden en andere spectaculaire activiteiten. Eenmaal aangekomen bij ons veldje, gingen we meteen aan de slag.

Omdat Jetto nieuws was in ons wijk.. moest hij altijd beginnen met de ”lummel” zijn. We deden balletje trap, verstoppertje met een bal. Één iemand schiet de bal weg, wanneer de bal weg geschoten is, maakt iedereen dat hij weg komt en zoekt een verstop plek. De lummel loopt naar de bal, pakt de bal, loopt met zijn ogen dicht naar achter, legt de bal neer en gaat opzoek naar de rest. Wanneer iemand de bal weer weg schiet, begint het spelletje opnieuw en zoekt iedereen dekking. Vaak speelden we vals, omdat we wilden dat Jetto de lummel bleef. Het zag er namelijk heel grappig uit. Dit spelletje speelden we zeker vier keer per week en de tijd vloog voorbij. Voordat we het wisten was het schemerig en moesten we naar huis. Op die dinsdag, inmiddels een schemerige dag, waar de lantaarnpalen al aan gegaan waren en de Nike bal van mijn broertje ergens in het bosjes verdwaald was.  Mustafa en Murtaza waren al naar huis gegaan omdat ze moesten eten. Mustafa en Murtaza aten elke dag stipt om 17:00 uur, omdat hun vader toen thuis kwam van werk. Bij ons was dat heel anders. Wij aten elke dag laat, rond 18:00 als we geluk hadden. Meestal liep dat uit, achja.. Afghaanse tijden. Dus ik zei tegen mijn broertje dat die beter naar huis kon gaan en dat ik opzoek ging naar zijn bal.

Iedereen was weg en alleen ik was over gebleven. Ik moest in mijn korte broekje, die ik ooit van mijn tante uit Duitsland gekregen had opzoek gaan naar een witte bal, met een groene Nike logo erop. Die mijn broertje gekregen had van mijn oom uit Amerika. Na een klein half uurtje had ik mijn broertjes bal gevonden, en ik kwam ik uit de brandnetels met rode blaartjes op mijn benen. Ik keek om me heen, omdat ik erg op mijn hoede was. Elke week keek ik naar opsporing verzocht en zag ik de reconstructie filmpjes. Elke schooldag na opsporing verzocht ging ik met knikkende knieën naar school. Best logisch, die reconstructies leken net echt. Dus, ik had mijn broertjes bal gevonden, en liep eenzaam richting huis. Het veldje lag naast een buurthuis, dus daar hingen jongens van 16 jaar met scooters en rookten dingen. Wat ze rookten wist ik toen niet. Ik kan me alleen doorzichtige zakjes herinneren met een groen plantje erop. Soms zaten er nog donkere kruimels in. Ik gaf ze geen aandacht, omdat ik wist dat ze geen goede dingen deden.

Eenmaal vlakbij huis keek ik naar onze raam, en zag dat er lampen brandden. Eerlijk gezegd was ik een beetje bang, bang voor mijn vaders reactie. Inmiddels was het 19:30 en mijn broertje was allang thuis. Ik liep het pleintje voor onze flat op, en hoorde een zwaar auto geluid achter mij. Het leek alsof die auto stapvoets reed, wat niet gewoonlijk was omdat de auto’s normaal met 30 km/h voorbij reden. Zonder te kijken liep ik door, ”het zal vast de buurman zijn die zijn auto in de garage wil doen en wacht tot ik voorbij gelopen ben”. Dat deed ik. Op een gegeven moment hoorde ik een deur open gaan, en iemand ”eey” roepen. In de eerste instantie keek ik niet om, omdat ik het die stem niet herkende dus niet vertrouwde. De tweede keer werd die ”eey” harder, en zwaarder. Dus ik keek om. Ik zag niet goed wie daar stond, omdat het licht van achter kwam, en ik alleen een silhouet zag. Iemand anders die in de auto zat, een donkere Ford Scorpio met glimmende velgen en donkere achterlampen deed de deur open, en ik werd bij mijn bovenarmen gegrepen. Het ging allemaal zo snel, ik kon geen geluid maken. Ik liet de bal vallen en zag het langzaam naar het bosjes rollen.

”Is die al wakker, nou.. is die al wakker of niet” hoorde ik in een soort van echo stem. Ik realiseerde niet waar ik was. Ik deed mijn ogen half open, omdat ze toen niet verder open konden. Ik keek om me heen en zag die lange man naast me zitten. Hij had zijn hand bij mijn nek, zodat ik geen losse bewegingen kon maken. Ik keek voor me, en zag een man achter het stuur zitten. Een licht getinte man, fors gebouwd, beetje kalig en zag er best eng uit. Ik zag zijn ogen in de binnenspiegel. Hij was geconcentreerd aan het rijden met een sigaret in zijn rechter hand, die hij af en toe in de asbak legde om te schakelen. Uit angst durfde ik niks te zeggen, sterker nog.. ik kon helemaal niks zeggen. Dat is het raarste wat ik ooit meegemaakt heb. Je wilt praten, maar je mond beweegt niet, en er komt geen geluid uit. Meer dan om me heen kijken kon ik niet. Ik zag lichten langs de snelweg voorbij flitsen in een snelle tempo. Ik zag een klokje in het dashboard, maar ik kon niet zien wat daarop stond. Ik was duf en erg moe, dus mijn ogen vielen af en toe dicht. Alsof er gewichten aan hingen. Ik bleef aan mijn ouders denken, en aan die stomme bal. Het was de lievelings bal van mijn broertje, ik hoopte dat hij het terug kon vinden. Ik dacht aan mijn vader, en zag zijn boze blik al voor me. ”BACHE SAK, honden jong.. WAAR WAS JE?”. Wanneer ik dat voor me zag, kreeg ik een brok in mijn keel, en hiel ik mijn armen gekruist voor mijn borst, om mezelf te verdedigen tegen die riem. Die ene beruchte riem die ik kreeg wanneer ik hele slechte dingen gedaan had. Maar waar ik het meest aan dacht was ”Waarom ik? Waarom moesten we die stomme bal in het bosjes schieten? Waarom ging ik niet meteen mee met mijn broertje en zochten we die bal de volgende dag..”. Vragen waar ik nooit achter gekomen ben. Zulke dingen staan in het lot geschreven, en blijkbaar had ik ook een lot. Een jongetje van 10 jaar die graag van buiten spelen hield. ”Waar ga ik heen? Wat gaat er met mij gebeuren? Gaat opsporing verzocht ook een reconstructie video van mij maken? Word ik eindelijk beroemd?”

———————————————————————————————————————————————————–

Deel 2

———————————————————————————————————————————————————–

Een uur verder rustig in een onbekende auto gezeten te hebben begon ik lichte paniekaanvallen te krijgen. Mijn ademhaling werd sneller, en ik begon te zweten. Het leek alsof ik een hele grote steen in mijn maag had, en een brok in mijn keel. Ik wist niet wat ik moest doen. Opeens kreeg één van de mannen een telefoontje. Ik weet nog heel goed dat het een zwarte telefoon was met een grote antenne. ”Hallo?” iemand aan de andere kant van de lijn praatte best lang, ik verstond er niks van. De man die naast me zat, en gebeld werd keek erg angstig gedurende het gesprek. Hij hing op, en tikte op de schouder was de man die aan het rijden was. Ik hoorde het knippergeluidje tikken, en reden een parkeerplaats op, langs de snelweg. Een parkeerplaats, met 3 bankjes, veel struiken en paar vuilnisbakken. ”Wat gaan we nu doen?” vroeg de man naast me aan zijn chauffeur.. ”Weet ik niet, ik denk dat we hem hier moeten laten”, ik schrok en wilde in tranen uitbarsten. Ik realiseerde me dat dit geen film was en ik nu echt diep in de problemen zat. Waar gingen ze me afzetten? Waar was ik? Wat moest ik doen, het was al donker. De man naast me stapte uit en liet me alleen in de auto zitten. Ik zag hem om de auto heen lopen en mijn portier open doen. ”Kom hier” zei die, en pakte me stevig bij mijn bovenarm. Hij sleurde mij uit de auto en stapte weer in. Hij keek me niet eens aan, geen emotie niks. Ik zag de auto met een snelvaart de snelweg oprijden, ik herinner me die achterlampen nog. Donkere grote lampen, die in de horizon verdwenen.

Daar stond ik dan, ergens.. ik wist niet waar. Het was donker, en ik kon hier niet blijven. Ik had van mijn ouders geleerd om altijd iets te proberen. Het maakte niet uit of het fout was, als ik het maar geprobeerd had. Ik ging even op een bankje zitten, om even na te denken wat er precies gebeurd was. Ik voelde een warme traan over mijn wang glijden. Met mijn t-shirt veegde ik mijn traan weg, en dacht aan mijn moeder. Ik had spijt van alle stoute dingen die ik gedaan had. ”Lieve mama, ik zal het nooit meer doen als ik weer thuis ben” dacht ik. Ik keek om me heen, en zag helemaal niks. Het was erg donker. Één lantaarn brandde en daardoor kon ik een beetje zien. Een gele prullenbak, en één bruine. Meer zag ik niet. Ik was nog nooit zo laat buiten geweest, en al helemaal niet zo ver van huis. Ik keek naar mijn gympen, en zag dat mijn veter los was. Ik staarde een poosje naar mijn veter, en boog om mijn veter te strikken. Mijn handen trilden, veters strikken ging moeilijk. Was het de angst? Of had ik het koud? Ik begon maar te lopen. Er reden geen auto’s op de snelweg. Alleen aan de andere kant, in de richting waar we vandaan gekomen waren. Ik zuchtte, en keek omhoog. ”Khudajan, mara komak ko” God, help me alsjeblieft, zei ik. En begon te lopen. Dichtbij de vangrail op de vluchtstrook. Ik keek elke vrijdag naar Blik op de weg, en had geleerd om altijd zo dicht mogelijk bij de vangrail te blijven. Er leek geen eind aan te komen, ik bleef lopen en lopen. Ik begon pijn in mijn benen en voeten te krijgen. Dat vond ik niet eens erg, ik had het koud. Erg koud. Een korte broek, en een t-shirt, meer niet. Op een gegeven moment zag ik iets in de verte. Een lampje. Heel nieuwsgierig begon ik steeds sneller te lopen. Ik had honger en had niks gedronken. Ik verlangde naar water, veel water. Ik had het niet door, maar ik begon langzamerhand te rennen. Sneller en sneller. Het was een benzinepomp, eindelijk. Een rode benzinepomp. Eentje die ik vlakbij mijn huis ook had, een Total benzine pomp. Ik was opgelucht en voelde me een beetje thuis. Rennen dat ik deed, ik liep er naartoe…. en….. alle lampen stonden uit. Teleurgesteld viel ik op mijn knieën. Ik voelde geen pijn, ik voelde niks. Ik zag een  lampje branden binnen, het was een digitaal klokje. Er stond “02:12” op. Ik voelde me zwak en ik dacht dat ik nooit meer thuis zou komen. Ik zou nooit meer mijn ouders zien, en al mijn dromen kon ik vergeten. Piloot zou ik niet meer worden, ik zou nooit mijn rijbewijs kunnen halen, kinderen die ik later wilde hebben kon ook niet meer.. zucht.

———————————————————————————————————————————————————–

wordt vervolgd…

———————————————————————————————————————————————————–

‘’Afghanen groep 1’’ is alleen van toepassing bij Afghaanse jongens. De rest is ‘unisex’.

Afghanen groep 1.

Deze groep spreekt alleen Afghaans (dari) onderling, en Nederlands wanneer het echt moet. Denk dan aan school etc.

Wanneer je Nederlands tegen ze praat, ben je opeens ‘’verkaast’’.

Deze groep gebruikt typische Afghaanse worden zoals: Beshak, Bewafa, etc.

Wat deze twee woorden betekenen? Beshak is een woord die je kan vergelijken met: Wauw/Goed/Geweldig etc. Ik weet het zelf ook niet precies, zelfs niet na het vragen aan m’n ouders. Ja, blame me. Voorbeeld Zin: Persoon A: ‘’Ik heb een nieuwe auto gekocht, een bmw …’’ Persoon B: ‘’BESHAKKK’’.

Bewafa betekend ‘ontrouw’ of iets in die richting. Voorbeeld Zin: ‘’Jij belt mij nooit meer, jij bent echt bewafa.’’ Dat zeggen ze gewoon, als vrienden onder elkaar.

Ze gebruiken meer scheldwoorden dan dat ze normale woorden gebruiken. Voorbeelden: Koonie, Kushad, en ga zo maar door. Is niet echt gepast als ik hier scheldwoorden neerzet, wil geen boze ouders aan mijn deur. Dus forget dat ik ga vertellen wat het betekend. (niet dat ik weet wat het betekend hoor, het klonk best stoer)

Ze doen altijd ‘nette kleding’ aan, inclusief bruiloft schoenen.. je weet wel, glimmende, puntige troep.

Ze zijn op alle Afghaanse concerten te vinden. Op concerten zijn ze alleen voor de meisjes en vrouwen. Vaak hebben ze al afgesproken dat er wellicht een gevecht plaats gaat of kan vinden. Daar houden ze namelijk van. Elkaar (landgenoten) gewoon afmaken.

Op Afghaanse bruiloften zijn ze buiten te vinden, daar drinken ze cola. Ookal is het geen bruiloft van een familielid, ze zijn 26/7 op de dansvloer te vinden…wanneer hun cola op is en weer binnen zijn, duh. Helemaal in hun element, alsof ze de enige zijn op dat feest.

Laten we nu verder gaan met muziek. Deze groep luistert alleen naar Afghaanse muziek. In hun auto vind je 9 van de 10 keer geen westerse muziek. Naast Afghaanse muziek, luisteren ze ook naar Indische muziek. Bollywood style, ze kunnen alle songteksten uit hun hoofd.

Zulke Afghanen zoeken elkaar graag op, en creëren een vriendengroep. Een vriendengroep van 10 personen, gevat minimaal 2 zangers. Nou ja.. zangers? Ja, ze denken dat ze zangers zijn. Hun vrienden vinden dat vaak een leuk idee, en supporten ze graag. Ze worden overgehaald om een clip te maken. En raad eens? In die clip vind je de hele vrienden click. Ze zitten ergens, en klappen op de beat. Om het leuk te maken zoeken ze een paar chicks (lees: otters) en schieten trots een clip.

Afghanen groep 2

We gaan verder met ‘’Afghanen groep 2’’. Deze groep spreekt vloeiend Afghaans (meestal ook lezen en schrijven), en kunnen ook goed Nederlands spreken (wel met een klein accent).

Studie staat boven alles en zetten zich in voor Afghaanse stichtingen etc. Dit is de groep die onze ouders bedoelen als ze zeggen:’’Doe iets nuttigs, ga leren! Kijk naar …. ‘’. Deze groep is meestal 25 jaar of ouder en zijn bijna klaar met hun master of werken al. Let op, er is een uitzondering. Een deel van deze groep kan ook bachelor doen of gedaan hebben. Deze groep luistert graag naar Afghaanse muziek, maar andere muziekstromen zijn ook welkom.

Afghanen groep 3

Deze groep lijkt op groep 2, maar er zijn wat verschillen. Verschillen zijn: Deze groep kan soms Afghaans lezen en schrijven, grotendeels doet een bachelor opleiding of doet nog VWO, zijn wat jonger dan groep 2 en zijn niet zo actief bij Afghaanse stichtingen.

Voor de rest kan deze groep goed Afghaans spreken, en hebben geen accent (Zowel Afghaans als Nederlands) Op het gebied van muziek… deze groep kan Afghaanse muziek leuk vinden en/of luisteren, maar ze houden vooral van ‘’westerse’’ muziek.

Afghanen groep 4

Deze groep lijkt een beetje op groep 3, maar er verschillen aantal dingen. Wat wel hetzelfde is dat ze goed opgeleid zijn/goede opleidingen doen. Ze spreken redelijk tot goed Afghaans. Kennen redelijk de Afghaanse gewoontes en/of cultuur. Ze houden niet van Afghaanse muziek en luisteren het ook niet.. Tja, best wel logisch, als je ergens niet van houdt, luister je het ook niet ^^. Onderling spreken ze Nederlands, en soms Afghaans.

Afghanen groep 5

Deze groep weet dat ze Afghaans zijn, of een deel (wanneer één van hun ouders Afghaans is) maar hebben voor de rest niks met de Afghaanse cultuur. Ze kunnen nauwelijks tot geen Afghaans spreken. Afghaanse muziek? Wat is dat? Bestaat dat?